Είναι μια παλαιότερη ανάρτηση από το Λακωνιστάς. Ο θάνατος του Μίκη το φέρνει στην επιφάνεια. Σημειώνω ότι το υπέροχο πορτραίτο του το οφείλουμε στον καλό φίλο και φωτογράφο Χρήστο Λιάτση.

Πονοκέφαλος μέγας. Τι σόι «πεσκέσι» θα του πήγαινα. Κατέληξα, τελικά, στην ιδέα ενός βάζου με ελιές και, ακόμα, λίγο μέλι. Λακωνικά καλούδια. Και τα δυο από το φίλο μου το Νίκο Παπαδάκο στους Σουστιάνους. Ενθουσιάστηκε. Μπίνγκο. Ξεκινήσαμε καλά.

Μια φίλη μου και στενή συνεργάτιδά του είχε κανονίσει τη συνάντησή μας. Έχοντας περάσει κάποια χρόνια – δεν είν’ ένα, δεν είναι δυο – ούτε καν θυμάμαι γιατί είχα επιδιώξει να τον δω από κοντά. Εκείνο το απόγευμα ωστόσο στο σπίτι του Θεοδωράκη [του Μίκη, του Μίκη…] δυο βήματα από την Ακρόπολη, θα το θυμάμαι για πάντα. Το άγχος μου ήταν τέτοιο που με έκανε να μη συγκρατήσω πολλά…. Η θέα από την οδό “Επιφανούς”, ωστόσο, μου έμεινε. Από το παράθυρο ο βράχος της Ακρόπολης μοιάζει τόσο κοντινός. Να τον ακουμπήσεις.

Ο χώρος μακρόστενος. Τακτοποιημένος. Χώρος μελέτης, εργασίας και συναντήσεων. Τα βιβλία ξεχειλίζουν από παντού. Και τα αναμνηστικά. Φωτογραφίες. Τα εγγόνια του κυρίως. Ένα τεράστιο ρολόι – εκκρεμές δεσπόζει στο χώρο. Κάθε τέταρτο μας έριχνε συνθηματικό. Στα μισάωρα σιγοτραγούδαγε. Στην αλλαγή της ώρας, όλη η ορχήστρα φόρτσαρε. Τι φυσικότερο. Σε αυτό το χώρο, όλα είναι Μουσική. Η συζήτηση με το Μίκη δεν άργησε να φουντώσει. Ξεχειλίζουν οι ιστορίες και οι αναμνήσεις. Αφορμή ζητά. Λέξη κλειδί η Σπάρτη. Ιστορίες της Αντίστασης ισορροπούν με αναμνήσεις από την επταετία. Η συναυλία στο κλειστό σινεμά της πόλης με τους φωνακλάδες έξω από την αίθουσα να προσπαθούν να τη χαλάσουν.

Κι ύστερα, μια ιστορία για ένα ταξίδι στη Λακωνία. Πολύ πιο κοντά στο σήμερα. Καλοκαίρι του ’90. Ή ένα χρόνο πριν; Μια ιστορία που έμεινε έντονα στη μνήμη μου. Μα και ο Μίκης. Τι μνημονικό Θεέ μου.

Ταξίδι αναψυχής με τη Μυρτώ. Τη σύζυγό του. Αφετηρία το Βραχάτι. Στη Λακωνία σταματούν εδώ κι εκεί. Θυμόταν πιο έντονα τη Μονεμβασιά. Πατρίδα του φίλου και συνοδοιπόρου Γιάννη Ρίτσου. Εκεί συνάντησε το Σπαρτιάτη Γεώργιο Σαϊνόπουλο. «Μαέστρο να μας έρθετε στο θέατρο! Είναι ένας χώρος που δημιουργήσαμε με πολύ αγάπη και μεράκι. Η παρουσία σας θα μας τιμήσει». «Κύριε Σαϊνόπουλε εμένα τιμά η πρόσκλησή σας. Όπως ίσως ξέρετε φέτος το καλοκαίρι κάνουμε συναυλίες εγώ και ο Μάνος [Χατζηδάκις] συμβάλλοντας στον αγώνα ενάντια στα Ναρκωτικά. Για μένα είναι δύσκολο. Δεν υπάρχουν ημερομηνίες. Όμως, θα σας στείλω το Μάνο». Κάπως έτσι, ο Μάνος βρέθηκε στο Σαϊνοπούλειον Αμφιθέατρον. Συναυλία – ορόσημο για το χώρο, την ιστορία του, τη Σπάρτη.

Συνεχίζει: «είχαμε πάει, σε διάφορα μέρη της Λακωνίας. Ωραίες ημέρες. Και ξεκούραστες. Αυτό που θυμάμαι έντονα ήταν το εξής: όπου και αν πηγαίναμε, για φαγητό, μια στάση για ένα καφέ, ακόμα και στα βενζινάδικα, πουθενά οι Λάκωνες δε δέχονταν να πληρώσω. Θυμάμαι ότι ολάκερο ταξίδι δεν είχε χρειαστεί να βγάλω το πορτοφόλι μου. Και αλλού συνέβαινε αυτό. Πάντα συμβαίνει. Όμως σε τέτοιο βαθμό δεν το είχα ζήσει πουθενά». Χαμογέλασα αμήχανα. Ίσως και να ξαφνιάστηκα. Είχα χαρεί πολύ με αυτή την ιστορία. Το θυμάμαι έντονα. Χαίρομαι που τη μοιράζομαι σήμερα μαζί σας…..

ΜΙΚΗ …..ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙΣ ΠΟΤΕ!

Κείμενο: Πάνος Α. Παπαδολιάς | Φωτογραφίες: Χρήστος Λιάτσης