Μουσείο Ακρόπολης – Μουσείο Σπάρτης. Η Οδύσσεια της δημιουργίας τους δείχνει πως τα «μεγάλα» Μουσεία έχουν βαρύ κάρμα [σε αυτή τη χώρα] | Μέρος Α’


Κείμενο: Πάνος Α. Παπαδολιάς | Φωτογραφίες: www.archdaily.com – Πάνος Α. Παπαδολιάς

Με τις συζητήσεις, την γραφειοκρατία και την έλλειψη αποφασιστικότητας  να κάνουν την υπόθεση δημιουργίας του νέου Μουσείου Σπάρτης όραμα …. μακρινό [σίγουρα όμως όχι και όνειρο απατηλό] δεν γίνεται να μην ανατρέξουμε στο εξίσου πολύπαθο Μουσείο της Ακρόπολης και την Οδύσσεια που προηγήθηκε της δημιουργίας του. Για να θυμηθούν, λοιπόν, οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι:

  • 1976: ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διατυπώνει πρώτος την ανάγκη δημιουργίας ενός νέου Μουσείου της Ακρόπολης εκτός του Βράχου αφού το Μουσείο που είχε δημιουργηθεί δίπλα στον Παρθενώνα κρίθηκε τελικά ως ατυχής επιλογή.
  • Δύο πανελλήνιοι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί προκηρύσσονται το1976 και το 1979 οι οποίοι, ωστόσο, δε δίνουν αποτέλεσμα, αφού τα οικόπεδα που επιλέχθηκαν αποδεικνύονται ακατάλληλα.
  • Το 1989 η Μελίνα Μερκούρη ως Υπουργός Πολιτισμού προκηρύσσει τον τρίτο, διεθνή πια, διαγωνισμό. Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού έμελλε να ακυρωθούν μετά την αποκάλυψη μιας μεγάλης οικιστικής περιοχής στο οικόπεδο Μακρυγιάννη. Μετά από πολλές συζητήσεις και αναζήτηση εναλλακτικών επιλέγεται η πρόταση δυο Ιταλών αρχιτεκτόνων, ωστόσο το Συμβούλιο Επικρατείας θα ακυρώσει τον διαγωνισμό εξαιτίας παρατυπιών.
  • 2000 και ο νεοσύστατος Οργανισμός Ανέγερσης Νέου Μουσείου Ακρόπολης ανακοινώνει πρόσκληση για συμμετοχή σε ένα νέο διαγωνισμό σύμφωνο πλέον με τις Οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο διαγωνισμός ολοκληρώνεται με 12 μεγάλα αρχιτεκτονικά γραφεία να συμμετέχουν και με νικήτρια πρόταση να αναδεικνύεται εκείνη των Bernard Tschumi / Μιχάλη Φωτιάδη.
  • Η θεμελίωση του μεγάλου έργου ξεκινά το 2003 και 21 Ιουνίου του 2009 πραγματοποιούνται τα ιστορικά εγκαίνια ενός Μουσείου που συζητήθηκε, συζητιέται και θα εξακολουθήσει να συζητιέται.

Τι γίνεται όμως…. στην απέναντι πλευρά; Τι γίνεται με το μουσείο της Σπάρτης;

Αφήνουμε προς το παρόν στην άκρη την υπόθεση της δημιουργίας του Νέου Μουσείου για να σταθούμε στο υπάρχον το οποίο φιλοξενεί επιλεγμένα ευρήματα από όλη την Λακωνία και όχι μόνον από την Σπάρτη. Αν το επισκεφθήκατε και σας κατέκλυσαν ανάμεικτα συναισθήματα δεν είστε ο μόνος. Δέος και απογοήτευση πάνε χέρι – χέρι. Και η απογοήτευση δεν έχει να κάνει τόσο με τις διαστάσεις του. Είναι μάλλον αυτή η αίσθηση «παραίτησης» η οποία γίνεται αντιληπτή με το που μπαίνεις στο Μουσείο.

Εύλογα λοιπόν γεννιέται το ερώτημα. Μέχρι να αποκτήσει η Σπάρτη το Νέο Μουσείο που περιμένει ο κόσμος όλος, τι θα γίνει και τι μπορεί να γίνει με το κτήριο του Παλαιού Μουσείου; Του Μουσείου μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι του πρέπει καλύτερη τύχη.

Επιβάλλεται σήμερα κιόλας να το «ξαναζωντανέψουμε». Να του προσδώσουμε την αίγλη που του αξίζει. Κι ακόμα, να του δώσουμε μια ταυτότητα που θα επιτρέπει την αξιοποιήσή ακόμα κι όταν το Νέο Μουσείο λάμπει στην είσοδο της πόλης.

Καμιά καλή ιδέα;

Εμείς έχουμε.

[Συνεχίζεται σε μέρος Β’]


 

 

+ There are no comments

Add yours