“Για μένα επιτάφιος είναι εκείνα τα μικρά λουλουδάκια” της Φωτεινής Μπόχτη

“Κάθε Μεγάλη Παρασκευή αισθανόμουν δέος. Μεγάλη μέρα, έτσι μας έλεγε η γιαγιά μου.

Καταρχήν, κατσαρόλα δεν μπαίνει στο σπίτι, που σημαίνει ότι τρώμε ό,τι υπάρχει και είναι και αλάδωτο. Μπάνιο δεν κάνουμε γιατί θα μυρίζουμε σαν αλλόθρησκοι όλο τον χρόνο ( εγώ έκανα, σάματις είχα μυρίσει ποτέ αλλόθρησκους για να ξέρω πώς μυρίζουν οι καψεροί κι αυτοί )…….Ύστερα είχαμε ένα σημαντικό καθήκον, να ξεχυθούμε στα βουνά και στα λαγκάδια να μαζέψουμε λουλούδια για τον Eπιτάφιο. Και προσοχή, δεν έπρεπε να τα μυρίσουμε για κανένα λόγο. Μαζεύαμε μικρά ματσάκια από εκείνα τα υπέροχα μπλε αέρινα μικρά λουλουδάκια, κι από τα άλλα τα κόκκινα, που μετά βίας αντέχουν την πρωινή αύρα. Μαζεύαμε άγριες μικρές ορχιδέες εκρού και κόκκινες ( αυτές φυτρώνουν μόνο σε ένα σημείο στο χωριό, στον γκρεμό πίσω από το σπίτι μου ) και εκείνες τις ηλιοφίλητες μαργαρίτες. Τι υπέροχα που φαίνονταν στα λιβάδια, τι μικρές που γίνονταν στα ματσάκια όταν μαραίνονταν πάνω στον επιτάφιο!


Και όλο μαζεύαμε και τελειωμό δεν είχε. Και τα πηγαίναμε στον επιτάφιο, ένα μικρό τραπέζι με ουρανό όλο κι όλο, και τα ακουμπούσαμε έτσι απλά εκεί πάνω, μικρά λουλουδάκια από μικρά χεράκια. Ύστερα κάπου κάποιος έφερνε κανένα αγορασμένο τριαντάφυλλο από την πόλη, εκείνο το βάζαμε στη μέση για μόστρα, στο χωριό με το κρύο που έκανε τα τριαντάφυλλα έβγαιναν πέρα, τον Μάιο. Και όταν τελείωνε η εκκλησία έπαιρναν όλοι τα μικρά μας ματσάκια και τα έβαζαν στο εικονοστάσι τους. Ίσως γι’ αυτό ( θα την πω την αμαρτία μου ) δεν αντέχω αυτούς τους τόσο στολισμένους επιτάφιους. Κι ούτε καταλαβαίνω γιατί και πώς πρέπει να περνάμε όλες τις εκκλησίες για να δούμε τον καλύτερα στολισμένο. Για μένα επιτάφιος είναι εκείνα τα μικρά λουλουδάκια.

Κι έτσι προχτές ρώτησα τον επίτροπο της εκκλησίας εδώ δίπλα, του Αγίου Θεράποντα. Τι θα γίνει με τον επιτάφιο, του είπα. Σήκωσε τους ώμους, ό,τι λουλούδι φέρει ο καθένας από τον κήπο του θα το βάλω, μου είπε. Να πω ότι χάρηκα είναι λίγο. Δυο τριαντάφυλλα είχαν βγάλει όλα κι όλα οι τριανταφυλλιές μου, τα έκοψα, και μια κίτρινη μεγάλη μαργαρίτα, φώναξα και στη γειτόνισσα με το χαμηλό σπιτάκι κι έκοψα και τα δικά της 3-4 τριαντάφυλλα, κι έτσι με τα μυρισμένα τα δικά μου και της Ζώγιας από την Αλβανία θα κάνουμε σήμερα επιτάφιο. Και θα την πω την αμαρτία μου, χαίρομαι τόσο πολύ και σκέφτομαι μήπως ήρθε η ώρα να γυρίσουμε λίγο στα απλά και τα λιτά, στα σημαντικά δηλαδή…”


Κείμενο: Φωτεινή Μπόχτη  |   Φωτογραφίες: Πάνος Α. Παπαδολιάς ///  Με λουλούδια του αγρού η φωτογραφία του θέματος, οι υπόλοιπες φωτογραφίες είναι ωστόσο φωτογραφίες Επιταφίων “της πόλης”. Καλοστολισμένοι οι Επιτάφιοι αυτοί, απέχουν πολύ από τον ταπεινό, ανεπιτήδευτα στολισμένο Επιτάφιο του χωριού που μας συγκινεί με την απλότητά του και περιγράφει τόσο όμορφα η συντάκτρια…………….. Ο Επιτάφιος όμως σε κάθε περίπτωση είναι ο “Επιτάφιος”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.